Uw gegevens ophalen

Waarom taalambassadeur Leo zijn arm in een mitella stopte

“Dat ik hier nu zit. Dat had ik vroeger nooit van zijn leven gedaan.” Taalambassadeur Leo Dietvorst schoof dinsdag aan bij Stadlander. Om te vertellen over zijn worsteling met lezen en schrijven. “Schaamte”, noemt Leo het. Om er meteen aan toe te voegen: “Dat woord komt nu niet meer in mijn woordenboek voor. Je moet erover kunnen praten. Dan kunnen mensen je helpen.”

Zoals Leo zijn er vele anderen. 2,5 miljoen Nederlanders hebben moeite met lezen en schrijven. Zij lopen in het dagelijks leven tegen veel problemen aan. Tijdens de internationale Week van de Alfabetisering, van maandag 3 september tot zondag 9 september, wordt aandacht gevraagd voor de strijd tegen laaggeletterdheid. Ook Stadlander doet mee met workshops Herkennen & Doorverwijzen voor collega’s. Daarbij vertelt taalambassadeur Leo vanuit zijn eigen ervaringen en worstelingen.

Formulieren
Leo werd geboren in Nieuw-Zeeland en verhuisde in zijn jeugd naar Nederland. De Nederlandse taal was nieuw voor hem, maar een goede start heeft hij nooit gehad. Na een jaar lager middenstandsonderwijs (LMO) verliet hij de schoolbanken. Als oudste kind uit het gezin ging Leo op zijn 15e werken.

Lang wist hij zich door het leven te slaan zonder zijn laaggeletterdheid aan te pakken. “Dat ging op zijn Bergs: ‘Laat ze maar lekker lullen’, dacht ik vaak. Dan moest ik formulieren voor het UWV invullen. Ik had twee goede vrienden. Die vulden dan het eerste formulier in en kopieerden het voor me. Iedere maand moest ik opnieuw een formulier invullen. Dan haalde ik het eerste erbij en schreef alles over, zonder te weten wat ik nou precies invulde.” Een andere truc die Leo uithaalde: zijn rechterhand in het gips als hij bij het postkantoor moest tekenen.

Kluizenaarsleven
Het omslagpunt kwam acht jaar geleden. Dezelfde twee vrienden die hem altijd hielpen met de formulieren, hielden hem nu een spiegel voor. “Ze zijn gewoon een keer bij mij geweest. Een praatje, een goed gesprek. We hadden het over voetbal. En over dat ik moeite heb met lezen en schrijven. Dat ik daar toch iets aan moest doen. En zo is het begonnen.” Leo meldde zich aan bij het Kellebeek College. Daarmee gingen nieuwe werelden voor hem open. “Ik leefde een kluizenaarsleven. Nu kom ik weer buiten. Ik durf weer het gesprek met mensen aan. Er zijn nog steeds dingen die me niet lukken. Begrijpend lezen, brieven van de belastingdienst. Daarbij vraag ik dan hulp. Want ik schaam me er niet meer voor. Maak het bespreekbaar, dan kom je zoveel verder.”

Benoem het
Dat is ook de opdracht die Leo aan Stadlander meegeeft. “Denk je dat iemand moeite heeft met lezen en schrijven, spreek hem er dan op aan. Zet een bak koffie, maak een praatje en benoem het.” Zijn droom: “Dat we een tafel als deze gevuld krijgen met mensen en hier open over praten. Alleen zo kunnen we ervoor zorgen dat iedereen mee kan blijven doen.”