Ruim 160 woningen heeft Stadlander in Sint-Maar­tensdijk- West. Ze gaan niet allemaal tegen de vlakte, maar het overgrote deel zal binnen nu en tien jaar ten prooi vallen aan de slopershamer. Het gaat voor een groot deel om eenge­zinswoningen uit de jaren 60. „Na­tuurlijk kun je ze technisch wel weer in orde maken", zegt Ko Droogendijk, manager wonen bij Stadlander. „Maar het blijven geda­teerde huizen met onder meer een kleine woon- en badkamer. Het wooncomfort dat ze bieden, is niet meer van deze tijd."

De corporatie hanteert het princi­pe dat voor elke gesloopte woning een nieuw huis wordt terugge­bouwd. Dat zullen allemaal zoge­heten nul- treden-woningen wor­den. Het kan daarbij om allerlei ty­pes gaan, zolang op de benedenver­dieping maar een volledig woon­programma (dus met een slaapka­mer) wordt aangeboden. Een ap­partement op de tweede verdie­ping kan bij wijze van spreken ook een nul- treden-woning zijn, mits het met de lift bereikbaar is. „Maar zodra iemand ook maar één trede moet nemen om zijn voordeur te bereiken, is het geen nul-treden­woning meer", verduidelijkt Bert Jansen, hoofd communicatie bij Stadlander.

Welke type huizen er worden te­ruggebouwd, is nog niet duidelijk. Dat geldt ook voor de verhouding tussen huur- en koopwoningen. Zo gedetailleerd zijn de plannen nog niet. Wel lijkt duidelijk dat er minder eengezinswoningen zullen terugkomen. De vraag daarnaar is de afgelopen jaren immers sterk af­genomen. „ Ook de bouw van ap­partementen ligt niet direct voor de hand", stelt Droogendijk. „Voor de appartementen die een andere ontwikkelaar wil bouwen aan de Westvest in Sint- Maartensdijk is nauwelijks interesse."

Zoals gezegd wil Stadlander meer dan ‘huisje slopen, huis­je bouwen.' „ Als je dat doet, heb je prachtige nieuwe woningen, maar verder blijft alles hetzelfde", stelt Droogendijk. Volgens hem heeft de wijk meer nodig. Extra groen, bijvoorbeeld. Ook de aansluiting op het centrum zou verbeterd kun­nen worden, om de wijk meer bij de rest van het dorp te betrekken.

De waterberging is eveneens aan verbetering toe. Om de wijk deze complete oppepper te kunnen ge­ven, heeft Stadlander financiële hulp van de gemeente nodig. „Let wel: wij vragen geen geld van de gemeente voor de woningen", be­nadrukt Jansen. „Het gaat om de andere zaken. Want als we de wijk echt willen aanpakken, verandert misschien ook het stratenpatroon wel. Het is nu allemaal wel erg rechttoe, rechtaan . In dat geval moeten straten en wellicht riole­ringen worden verlegd."

Naast deze fysieke aanpak, wil Stadlander de wijk ook op sociaal en economisch vlak sterker ma­ken. Deze kent nu een oneven­wichtige samenstelling. De wo­ningcorporatie en de gemeente voeren op dit moment gesprekken over een mogelijk gezamenlijke wijkaanpak.

Vooruitlopend daarop heeft Stadlander niet stilgezeten. In de Vier Meistraat en de oneven zij­de van de Henri Dunantstraat, die samen de eerste fase vormen, staan al veel huizen leeg. „ Sommi­ge mensen vinden dat het lang duurt, maar we hebben tijd nodig om voor alle huurders die weg moeten een ander huis te vinden", zegt Droogendijk. „ Om geen al te triest beeld te laten ontstaan, tim­meren wij de voorkanten van de lege woningen niet dicht. Ook pro­beren we de tuintjes enigszins te onderhouden."

De corporatie hoopt de woningen in de twee straten aan het eind van het jaar te kunnen slopen. De bewoners van de huizen krijgen de kans om later terug te keren in de wijk. In de praktijk gebeurt dat echter zeer weinig. Er gaat altijd een paar jaar overheen. Mensen zijn in die tijd vaak

Bron: PZC en BN/deStem d.d. 10 februari 2012